ม.5เทอม1

เย็นวันจันทร์ ทางร.ร.ประกาศว่าพรุ่งนี้อาจารย์ประชุมจึงให้พรุ่งนี้เรียนครึ่งวัน

เช้าวันอังคาร คาบแรก...

วันนี้ จริงๆแล้วเค้าน่าจะประกาศว่าให้หยุดไปเลยนะนี่ มาแล้วก็ไม่เห็นมีอาจารย์มาสอนเสียงบ่นจากฉัน ซึ่งกำลังเบื่อการนั่งในห้องเฉยๆไม่มีอะไรทำ

งั้นเราก็ออกไปข้างนอกกันดิเสียงแต๋วๆของชาญเสนอ

ออกไง ยามเค้าคงจะยินดีให้ออกอยู่หรอกนะ พูดไร ไม่คิดเลยอาร์ทแย้ง

ออกทางหน้าร.ร.ไม่ได้ เราก็ออกทางอื่นดิชาญพูด แล้วยังทำหน้าเหมือนผู้รู้อีก

เพื่อนในกลุ่มล้อมวงกันเข้ามาเพื่อฟังต่อ

ทางไหนหล่ะ อย่าบอกนะว่าเราจะขุดดินตรงสนามฟุตบอลลอดออกไปอาร์ทพูดติดตลก

ปีนออกชาญบอก

ปีนออก จะบ้าหรอ เราไม่เอาด้วยหล่ะฉันพูดพลางหันหน้าไปมองขอความคิดเห็นของเติ้ลกะแพ๊ต ผู้หญิงในกลุ่ม

เราก็ไม่อ่ะเติ้ลส่ายหัวไปมา

แต่แพ๊ตยังนิ่งอยู่ ฉันคิดว่าแพ๊ตต้องเห็นดีด้วยแน่ๆเพราะว่าแพ๊ตเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มที่แรงเยอะที่สุด นิสัยก็ห้าวๆคล้ายผู้ชาย และอีกอย่างคือมันขี้เกียจมานั่งเซ็งในร.ร.

เออ ตกลงผู้ชายทั้งหมดในกลุ่มแล้วก็แพ๊ตกำลังวางแผนกันว่าจะออกยังไง

เฮ้ย รี่ ไปด้วยกันดิ ไอ้อ๊าดชวนฉันด้วยประโยคนี้มา4-5รอบแล้ว

ไม่อ่ะ เราจะปีนไง เราเป็นผู้หญิงนะ ใส่กระโปรงอยู่ด้วยฉันก็ตอบมันไป4-5รอบแล้วเหมือนกัน

ก็นี่ไง เดี๋ยวเรากะอั๋นจะออกก่อน แล้วคอยไปรับอีกฝั่งนึง ไม่ยากหรอก

เอ่อ...เรา

นะนะ ....เฮ้ย เชอร์รี่ยอมไปแล้วเว้ยอ๊าดตะโกนบอกฮ่องเต้

อะไรวะนี่ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะไอ้เวร

เชอร์รี่ไปเราไปด้วยเติ้ลรีบพูดตามมา

งั้นไปกันชาญชวน

ไปที่ไหน

หลังห้องกองร้อยลูกเสือพิเศษ

ห้องกองร้อยลูกเสือพิเศษจะเปิดเฉพาะเย็นวันพุธ วันที่เด็ก ม.ต้นเรียนลูกเสือเนตรนารีเท่านั้น ส่วนห้องก็เอาไว้เก็บของ พวกเชือกลูกเสือ ไม้พลอง แล้วก็อุปกรณ์ต่างๆ แล้วอีกอย่างไอ้อาร์ทก็เป็นประธานกองร้อยด้วย เห็นชาญเล่าให้ฟังว่า ไอ้อาร์ท มันอยู่กิจกรรมนี้ตั้งแต่ ม.1 ยันม.6 รุ่นน้องก็เลยให้มันเป็นประธานซะเลย

เอาจริงหรอ แล้วทำไงหรอฉันกลัวจริงๆเลย นี่เป็นครั้งแรกของฉันนะเนี่ย

เราต้องมีคนเป็นคนคอยดูต้นทางฮ่องเต้เสนอขึ้นมา

เออ งั้นเดี๋ยวเราดูให้เอง ฉันเสนอเองแหละเพราะยังไงฉันต้องออกคนสุดท้ายอยู่แล้วหนิ

ฉันกำลังจะเดินออกไปดูต้นทาง ส่วนอาร์ทมันก็กระโดดออกไปเรียบร้อยแล้ว

เอ่อ สวัสดีค่ะซวยใหญ่แล้วอ.เดินมาพอดี เราจะทำไงดีเนี่ย ซวยๆๆ

อ.ไม่พูดไรส่วนฉันยิ้มอย่างหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วก็ทำท่าบิดขี้เกียจกลบเกลื่อน อ.ก็ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ฉันไปมองข้างหลัง ฉันก็หันไปมอง เห็นฮ่องเต้ขาข้างนึงของมันก้าวไปเหยียบบนกำแพงเพื่อเตรียมจะลงไปอีกฝั่ง แล้วมันก็หันมาเห็นฉันกะอ.คนนี้ยืนอยู่ด้วยกัน ฮ่องเต้กระโดดลงจากกำแพงเข้ามาในฝั่งร.ร.ส่วนฉันสวัสดีอ.คนนั้นแล้วก็วิ่ง ทุกคนวิ่งตามฉันมา

เฮ้ย แหก..ๆ..ๆ. อ.วิ่งตามามั้ยฮ่องเต้ถามอย่างเหนื่อยหอบ

ไม่รู้เหมือนกัน งั้นเราแยกกันเป็น 2 ทางละกัน งั้นเราจะไปทางนี้ชาญพูดพร้อมชี้ไปทางโรงอาหาร อั๋นกับแพ๊ตก็วิ่งตามชาญไป ส่วนฉันกับเพื่อนที่เหลือก็วิ่งไปบนตึก

ฉันกะเติ้ลกะฮ่องเต้อยู่ด้วยกัน เราวิ่งมานั่งลงในห้องคอม(ซี้กะอ.เลยไปนั่งบ่อยๆ)

เฮ้ย ทำไงดีเพื่อนๆมองมาทางฉัน

ไรของแกวะฮ่องเต้ผู้ยังไม่รู้สึกตัวถาม

ก็กะเป๋าหน่ะสิ ตอนวิ่งเมื่อกี้ไม่ได้หยิบมา

เออ จริงด้วย หวังว่าอาจารย์คงไม่เห็นนะ ฮ่องเต้มันพูดออกมาได้ไง อ.ไม่ใช่คนตาบอดนะกระเป๋าก็กองเอาไว้ตั้งหลายใบ

เติ้ลหน้าเครียด ส่วนฉันตอนนี้กำลังจะร้องไห้ ฉันไม่น่าเลย ไม่น่าทำแบบนี้เลย

เออรี่กะเติ้ลรอบนนี้ เดี๋ยวเราไปดูเองฮ่องเต้อาสาพร้อมกะเดินลงไปข้างล่าง

ไม่มีหว่ะ ฮ่องเต้เดินส่ายหัวขึ้นมาพร้อมสีหน้าเครียดสุดๆ

ฮ่องเต้กดโทรศัพท์เรียกพวกชาญให้ไปเจอกันที่สนามบาสเพื่อหารือเรื่องนี้

เออ อ.คนนี้ไม่ดุหรอ เค้าชื่ออาจารย์ประสาทชาญออกความคิดเห็น

ชื่อตลกจัง 555ฉันขำ แต่นี้ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมานั่งขำฉันต้องคิดก่อนว่าจะเอายังไงดี ไม่รู้ว่าอ.จะส่งเรื่องเข้าห้องปกครองรึป่าว ประวัติฉันจะเสียมั้ยเนี่ย

อั๋นไว้วานไอ้นนท์หัวหน้าห้องให้เข้าไปดูว่าในห้องปกครองมีกระเป๋าพวกเราอยู่รึเปล่า

มีอยุ่2ใบแต่ไม่น่าจะใช่ของแกหรอก แล้วก้ไม่เห็นอ.อยู่เลยซักคนนนท์กลับมารายงาน

เออใช่วันนี้อาจารย์ประชุม อ.ในห้องปกครองเลยไม่มีคนอยู่

อั๋นกะฮ่องเต้อาสาไปดูกระเป๋า แต่ก็ต้องเศร้ากลับมาเพราะว่ามันไม่ใช่กระเป๋าของพวกเรา

ฉันกดมือถือไปปรึกษาพี่ต้องว่าจะทำไงดี ซักพักพี่ต้องก็วิ่งมาที่สนามบาส

พี่ต้องบอกว่าอ.ประสาทชอบคนพูดเพราะๆโดยเฉพาะผู้หญิง

งั้น เรากะรี่ไปเองเติ้ลประกาศเสียงดัง

งั้นเราไปด้วยฮ่องเต้พูดต่อ

นานๆจะเห็นมันเป็นสุภาพบุรุษผู้กล้าหาญก็ตอนนี้แหละ

เราทั้งหมดมุ่งหน้าไปโรงฝึกงานที่เป็นห้องพักครูของอ.ประสาท

เพื่อนๆยกเว้นเรา3คนที่จะไปเจรจา อ้อนวอน ขอกระเป๋าคืนจากอ. ก็ยืนรออยู่ข้างนอกตึก

อาจารย์คะ คือพวกเราผิดไปแล้วคะ เติ้ลพูดพร้อมกำมือฉันแน่น มือเติ้ลชุ่มไปด้วยเหงื่อส่วนมือฉันเย็นเฉียบอย่างกับน้ำแข็ง

จริงๆนะคะอาจารย์ หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างงั้นเลยนะคะฉันพูดออกไปพร้อมเอามือเติ้ลออก

เรา3คนคุกเข้าหน้าห้องแล้วพนมมือขึ้น

ขอโทษค่ะ ขอโทษครับ เราจะไมทำอีกแล้วค่ะ/ครับ

เรา3คนเตี๊ยมกันมาไว้แล้วว่าถ้าพูดแล้วอ.ดูไม่ใจอ่อนให้ใช้แผนนี้คุกเข่าอ้อนวอนซะเลย ถ้าไม่ใช่เหตุการณ์อย่างนี้ฉันคงจะอายมาไม่กล้าไปคุกเข้าอ้อนวอนใครหรอกแต่นี่ มีแต่วิธีนี้วิธีเดียวที่คิดออกตอนนั้น

ลุกขึ้นมาเถอะ ครูก็รู้อยู่แล้วว่านี่คงเป็นครั้งแรกของพวกเธอ วันหลังก็หัดหาคนดูต้นทางก่อนจะทำหน่อยหล่ะ อ.ยิ้ม (ดูไปดูมาหน้าตาอ.นี่คล้ายพวกขบวนการเต้านินจาจังเลย)

ฉันสะดุ้ง ไม่อยากจะบอกเลยว่า ฉันเป็นคนอาสาไปดูต้นทางเองหล่ะค้าอาจารย์ขา

พวกเธอสัญญาได้มั้ยว่าจะไม่ทำอีก

สัญญาครับ/ค่ะ

ดีนะที่พวกเธอมาเจอครู ครูเข้าใจว่าการเป็นนักเรียนนี่ก็ต้องมีอย่างนี้มั่งหล่ะเป็นประสบการณ์ชีวิตอ.ก็ส่งกระเป๋าคืนมาให้พวกเราทั้งหมดพร้อมรอยยิ้ม

ขอบคุณค่ะ/ครับ

อ.คนนี้ถึงจะชื่อแปลกๆแต่เค้าพูดจาได้เข้าใจนักเรียนซะเหลือเกิน เฮ่อโชคดีของเราไป นับตั้งแต่นั้นฉัน เติ้ล ฮ่องเต้ก็สาบานกันว่าจะไม่ปีนร.ร.ออกกันอีกแล้ว(เข็ดแล้วแหละ)โดนจับได้แล้วมันไม่คุ้มกัน

เย้ๆๆๆๆ มันออกมากันแล้วได้กระเป๋ามาด้วยชาญสะกิดเพื่อสั่งให้อั๋นไปช่วยรับกระเป๋ามา

เออเมื่อกี้อาร์ทโทรมาบอกว่าเดี๋ยวมันจะเข้าร.ร.มาอีก ชายรายงานพวกเรา3คน

นึกแล้วก็ขำ อาร์ทมันออกไปได้แล้วแท้ๆเลย แต่ออกไปคนเดียวไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยต้องกลับเข้าร.ร.ใหม่เพื่อจะมาหาเพื่อนๆ อ่อ ที่สาบานหน่ะสาบานว่าจะไม่ปีนร.ร.ออกอย่างเดียวนะ แต่โดดเรียนไม่ได้อยู่คำสาบานด้วยอิอิ